Rocznica urodzin św. Alfonsa

Kolejna rocznica urodzin Zalożyciela Zgromadzenia Redemptorystów jest okazja do refleksji nad jego twórczym życiem. Decydujące znaczenie w duchowości św. Afonsa posiada jego radykalna opcja na rzecz najuboższych, poniżonych i opuszczonych z punktu widzenia pastoralnego i ludzkiego. To jego gorliwość sprawiła, że nie zaraził się tendencjami jansenistycznymi i rygorystycznymi charakterystycznymi dla jego epoki, ale można powiedzieć (za ojcem Bernardem Häringiem – redemptorystą), że „Jego duchowość stanowi echo  radosnego wołania Jezusa: Uwielbiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a ukazałeś maluczkim” (Łk 10, 21).

Św. Alfons mówił w sposób prosty i przystępny. Dziś powiedzielibyśmy – komunikatywny. Wpłynęło na to także doświadczenie, które przeżył udając się po  ciężkiej choroby na rekonwalescencję.  Zamieszkał wtedy wysoko w górach w domu z kaplicą nad miejscowością Scala. Spotkał tam ubogich wieśniaków, zajmujących się wypasaniem owiec, pogrążonych w wielkiej ignorancji religijnej i stąd wiodących życie nie zawsze zgodne z Ewangelią. Byli to ludzi poczciwi i otwarci, Trzydziestoczteroletni Alfons starał się uczynić swoje słowa tak prostymi, aby Bóg docierał do ich serc, aby je dotykał i przemieniał. Pole pracy było ogromne, ale ksiądz Alfons rozwijał już szeroką działalność duszpasterską w Neapolu. Wydawało mu się, że nie może tej pracy pozostawić. Pan jednak sprawił, że jego pragnienie, by przyjść  z pomocą najbardziej opuszczonym znalazło potwierdzenie w mistycznych objawieniach założycielki redemptorystek Marii Celeste Crostarosa. W ten sposób doszło w 1732 roku do powstania misjonarskiego Zgromadzenia Redemptorystów.

O św. Alfonsie możemy powiedzieć, że jest wzorem charyzmatycznego ewangelizatora również na dzisiejsze czasy.